Angelus-toespraak 7 maart 2010: God openbaart Zich aan de nederigen en de armen

Als zich ongelukken of tragische gebeurtenissen voordoen, dan moeten wij niet op zoek gaan naar een zondebok. Dit soort gebeurtenissen bieden ons kansen om na te denken en om boven de illusie uit te stijgen dat we zonder God zouden kunnen leven.

Zo sprak paus Benedictus XVI tijdens zijn toespraak voor het Angelusgebed op het Sint-Pietersplein. Hij richtte zijn woorden in het bijzonder tot de slachtoffers van de overstromingen in Frankrijk.

Op deze derde zondag van de Vasten nodigde de Paus een ieder uit tot bekering. Hij hield de gelovigen voor dat in het licht van de zonde God zo ‘vol van genade’ blijkt te zijn; God roept ons zondaars op om het kwaad te vermijden, te groeien in Zijn liefde en om naasten in nood concrete hulp te bieden. Op die manier beleven wij de vreugde van de genade en zijn wij niet tot de eeuwige dood veroordeeld.

De Paus benadrukte dat God Zich op verschillende manieren manifesteert in ieders persoonlijk leven. Om Zijn aanwezigheid te herkennen is het noodzakelijk dat wij tot Hem naderen in het bewustzijn van onze armzaligheid en met grote eerbied.

Ware wijsheid wordt gevonden waar de mens – door lijden en verdriet – komt tot het besef dat het menselijk bestaan kwetsbaar is en waar wij ons bestaan met de ogen van God gaan bekijken. God, Die altijd het goed wil voor Zijn kinderen, staat het soms toe dat wij op pijnlijke wijze op de proef gesteld worden, maar altijd met het doel om ons tot een hoger plan te leiden.

De volledige Angelus-toespraak kunt u hier bekijken en beluisteren:

---

Preek voor de derde zondag van de Vasten

Jezus drijft een onreine geest uit, waarop een vrouw uit de menigte haar stem verheft en Hem toeroept: zalig de schoot die U mocht dragen.

Zoals de teksten in de meeste Missen gedurende de vastentijd, biedt ook de tekst van vandaag een treffend beeld van de tragiek van het menselijk bestaan: de verdeeldheid en de tweestrijd, die in ieder van ons heersen en waarvan de H. Paulus getuigt wanneer hij zegt: “ik doe niet wat ik wil, maar ik doe juist wat ik verfoei.” Enerzijds zijn wij geroepen tot een heilig en vlekkeloos leven, anderzijds ervaren wij, in het diepste van ons wezen, de zwaarte van het lichaam met zijn begeerlijkheid. Deze werkelijkheid van het menselijk leven zouden wij moeten afleggen door boete, vasten en versterving om ons met de nieuwe mens in Christus te kunnen bekleden.

Dat het opnieuw mens worden in Christus niet slechts een voornemen is van ons verstand bewijst de werkelijkheid van ons bestaan. Dat het lichaam tucht moet ondergaan is een logisch gevolg van de gevaren die ons van buitenaf bedreigen. De wereld waarin wij leven, met haar verlokkingen en vooral haar openlijke en steeds groeiende onachtzaamheid van de ware, geestelijke betekenis van ons bestaan, vergt van ons een voortdurende zielskracht en waakzaamheid om niet te bezwijken voor haar verraderlijke invloed op onze heiligste roeping: God te dienen en de zaligheid te ontvangen.

Beminde gelovigen, de weg van het christelijke leven verloopt door bekering en boete, door onthechting en zelfbeheersing. Alleen deze weg houdt de mens af van de zonde. Na deze eerste loutering, die noodzakelijk is om in de genade te kunnen leven, volgt het stadium van de verlichting. Dit betekent niet dat de zuivering voltooid is, het betekent alleen dat de ergste en meest opvallende fouten zijn overwonnen en dat de weg is vrijgemaakt voor ware vooruitgang in de dienst des Heren.

Ons vasten dient om God te kunnen dienen, maar om Hem te kunnen dienen moeten wij ons bestaan ernstig nemen; om Zijn genade te kunnen ontvangen moeten wij ons disciplineren, anders zou de genade in ons onwerkzaam blijven. Wij erkennen nu eindelijk onze grote verantwoordelijkheid met betrekking tot onze verlossing: onze actieve medewerking wordt vereist. De moderne dwaling dat iedereen tot God komt omdat Hij liefde is, is een verraderlijke list van de duivel om onze ziel in bezit te krijgen.

Beminde gelovigen, God is liefde, maar Hij wil ook dat wij Hem liefhebben. Deze liefde bewijzen wij Hem door de bereidheid om nieuwe mensen te worden in Zijn Zoon, Jezus Christus. Deze bereidheid sluit onze eigen wil en elk voorbehoud uit. De oude mens moet sterven op het kruis voordat de nieuwe mens tot leven kan komen. Deze werkelijkheid van medeverantwoordelijkheid voor de eigen verlossing lijkt bij veel mensen in de huidige tijd volledig verloren te zijn gegaan, tegelijkertijd met de opkomst van de vereiste medeverantwoordelijkheid in het civiele leven. Wij mensen zijn in waarheid stom en blind. Wanneer begrijpen wij toch eindelijk dat wij hulpeloze kinderen zijn, die niet in staat zijn om een eigen verantwoordelijkheid uit te oefenen? Wij zijn kinderen die aan de hand van de Kerk tot verlossing worden geleid en die in de civiele maatschappij door orde en recht tegen de zonde beschermd dienen te worden. Mogen wij door vasten en boete de geest van ware nederigheid en gehoorzaamheid gaan beoefenen. Amen.

---

Pelgrimage van het Dankbaarheidskruis langs de wereldhoofdsteden

Paasmorgen 2003. De initiatiefnemers van het Dankbaarheidskruis worden op deze dag van de Verrijzenis van onze Heer en Heiland Jezus Christus geïnspireerd door de woorden "Neemt Mijn Kruis en draagt het naar alle hoofdsteden van de aarde als teken van dankbaarheid aan de almachtige God voor de redding die wij ontvangen door Jezus Christus".

Een jaar later, op 10 maart 2004, zegent paus Johannes Paulus II de initiatiefnemers van deze missie in Rome. De pelgrimage van het Dankbaarheidskruis begint in de Oekraïense stad Lviv, waar in november 2005 in het centrum van de stad een groot eikenhouten kruis met corpus wordt geplaatst. Korte tijd later worden soortgelijke kruisen geplaatst in Kiev en Donetsk.

De pelgrimage van het Kruis vindt plaats ter herinnering aan het feit dat er binnenkort 2000 jaar verstreken zijn sedert de Verlossingsdood van Jezus Christus op het Kruis, en Zijn Verrijzenis (33 - 2033). Deze pelgrimage is een oproep aan alle mensen ter wereld om hun grote dankbaarheid te betonen aan Jezus Christus voor de marteldood die Hij uit liefde voor ons heeft ondergaan, voor Zijn Verrijzenis na drie dagen, en voor de redding die Hij voor ons heeft verkregen van God de Vader.

De pelgrimage heeft als doel om alle volkeren op aarde tot één familie te verenigen rond het Kruis van Christus. Wanneer het Missiekruis alle hoofdsteden van de wereld heeft bezocht zal in elk land een groep mensen voorbereidingen treffen om in het centrum van hun hoofdstad grote eikenhouten kruisen te plaatsen. Op die manier wordt concreet zichtbaar dat God in het centrum van ons leven staat.

Het Dankbaarheidskruis heeft inmiddels gepelgrimeerd door de (hoofd)steden van Oekraïene, Polen, Litouwen, Letland, Estland, Finland, Denemarken, Zweden, Duitsland, IJsland en Frankrijk. Overal werd het Kruis gezegend door kardinalen, bisschoppen, en priesters uit deze landen. Het Kruis was aanwezig bij H.H. Missen van Rooms-katholieken, Grieks-katholieken en Orthodoxe christenen en bij kerkdiensten van andere christelijke denominaties. Ook werd het Kruis door de straten van steden en dorpen rondgedragen, waarmee de gelovigen zich aansloten bij Christus tijdens Zijn kruisweg.

Meer informatie met foto's is te vinden op www.thankingcross.info.

Na afloop van de Hoogmis op zondag 7 maart komen de gelovigen in de Agneskerk naar voren om het Kruis persoonlijk te vereren in navolging van de pastoor en de acolieten.

---

Nieuwe video: Attende Domine

Aan de rechterzijde van deze site is een nieuwe video geplaatst. Het gaat om de eeuwenoude Vastenhymne 'Attende Domine'.

---

Weekoverzicht 28 februari tot en met 6 maart 2010

In de afgelopen week zijn onderstaande berichten gepubliceerd op Agnes Online. U kunt ze hier nogmaals aanklikken en bekijken:

1. Preek voor de tweede zondag van de Vasten
2. Vastenactie 2010 voor de 'Zusters van het Onbevlekte Hart van Afrika'
3. Angelus-toespraak 28 februari 2010: Jezus alléén is genoeg
4. Inwijding nieuwe seminariekapel Priesterbroederschap Sint Petrus
5. Vastentijd

---

Vastentijd

Beminde gelovigen,

De vastentijd, die voorafgaat aan het grote geheim van onze Verlossing, vraagt om voorbereiding en inspanning. Wij zijn geroepen om onze ziel en ons lichaam door vasten en boete te reinigen, waardoor wij de genade van de Verlossing vruchtbaar kunnen ontvangen.

Dat God op het Kruis Zijn schepselen met Zich heeft verzoend betekent niet dat iedereen gered zal worden, maar dat iedereen gered kán worden.

In onze tijd lijkt het duidelijker te worden dan ooit tevoren dat de Kerk en de wereld in twee tegen¬overgestelde richtingen uiteengaan. De Kerk gaat, volgens de aanwijzingen van haar hemelse Bruidegom, de weg van de heiliging op, terwijl de wereld, in haar verlangen naar democratische meerderheden, haar ondergang door zonde en bederf tegemoet gaat.

Eigenlijk is het altijd zo geweest, want de wereld en alles wat tot het wereldse behoort, luistert graag naar de listen van Satan. Het in onze tijd zo fatale en verontrustende is dat de wereld haar verderfelijke praktijken wil opdringen aan de Kerk en daardoor probeert te verhinderen dat de Kerk haar verlossende boodschap kan verkondigen.

In Engeland werd bijvoorbeeld het recht op ver¬kondiging van de kerkelijke moraal op katholieke scholen door liberale politici bekritiseerd onder het voorwendsel van democratische openheid en algemene waarden en normen.

Laten wij ons door de wereld en haar verleidingen niet laten tiranniseren; blijven wij trouw aan onze eeuwige bestemming en luisteren wij vooral naar de liefdevolle stem van onze heilige moeder, de Kerk. Als trouwe kinderen van de Kerk willen wij boete doen en eerherstel brengen voor de verderfelijkheden van de moderne wereld. Als gehoorzame kinderen wijzen wij op overtuigende wijze elke aanval op onze moeder af.

Beminde gelovigen, denk niet dat de overtuiging van deze wereld zich laat verzoenen met de Waarheid die door de Kerk wordt voorgehouden. Daarom moeten wij het gif van de moderne wereld van ons afhouden. Dit doen wij door vasten, boete en gebed.

Een gezegende vastentijd wenst u toe:

pater M. Kromann Knudsen FSSP,

administrator Sint-Agnesparochie

---

Inwijding nieuwe seminariekapel Priesterbroederschap Sint Petrus

Met grote vreugde en dankbaarheid kan de Priesterbroederschap Sint Petrus vandaag, 3 maart 2010, de nieuwe kapel, die zal worden toegewijd aan de H.H. Apostelen Petrus en Paulus, in het seminarie van Onze Lieve Vrouw van Guadalupe in Denton (Nebraska, Verenigde Staten) laten inwijden. De wijding en aansluitende heilige Mis worden gevierd door de plaatselijke bisschop, mgr Fabian Bruskewitz.

Eregast zal zijn Zijne Eminentie William kardinaal Levada, prefect van de Vaticaanse Congregatie voor de Geloofsleer. Kardinaal Levada is aanwezig als vertegenwoordiger van Zijne Heiligheid paus Benedictus XVI, en is voorzitter van de pauselijke commissie Ecclesia Dei. Deze commissie is ingesteld door paus Johannes Paulus II en onlangs uitgebreid door paus Benedictus XVI om de volledige integratie in de Kerk te bewerkstelligen van gemeenschappen en personen die gehecht zijn aan de buitengewone vorm van de Romeinse ritus (Tridentijnse ritus).

De nieuwe seminariekapel heeft overeenkomsten met onze Agneskerk, maar is wel wat kleiner. Het is een prachtig gebouw geworden dat zal dienen voor de verheerlijking van God en dat zal bijdragen aan de heiliging van toekomstige priesters op de weg naar het wijdingsaltaar.

De pontificale consecratie en Mis zullen live worden uitgezonden via Eternal World Television Network (EWTN) om 18.00 uur (Nederlandse tijd). U kunt de inwijding online live bekijken op deze website.

---

Angelus-toespraak 28 februari 2010: Jezus alléén is genoeg

Op de tweede zondag van de Vasten sprak paus Benedictus XVI in zijn toespraak voor het Angelusgebed tot de verzamelde pelgrims op het Sint-Pietersplein over het Evangelie van de Gedaanteverandering van Jezus, die de liturgie van deze zondag domineert. Jezus alléén is aan de Kerk van alle tijden gegeven en moet volstaan op onze tocht door het leven, aldus de Paus. We moeten alleen naar Zijn stem luisteren en niet naar die van de wereld, want alleen Zijn stem geeft leven op weg naar Jeruzalem.

Het is een goede zaak om, zoals Petrus, verheugd te zijn over de vertroostingen van de Heer, maar de Gedaanteverandering laat ons zien dat de vreugden die God in onze levens schenkt geen eindstadia zijn, maar eerder lichtpunten die Hij tijdens onze aarde pelgrimsreis geeft, omdat alléén Jezus onze wet moet zijn en Zijn Woorden het criterium voor het leven dat wij leiden.

De volledige Angelus-toespraak kunt u hier bekijken en beluisteren:

---