Vandaag in de Agneskerk

1 augustus: Sint Petrus' Banden -- Boete- en gebedsdag voor christenen in het Midden-Oosten

Wij bidden voor de vervolgde christenen uit het Midden-Oosten op vrijdag 1 augustus tussen 12.00 en 14.00 uur voor het uitgestelde Allerheiligste Sacrament.

30 juni 2012

Eerbiedwaardige dienaar Gods Fulton J. Sheen

Op donderdag 28 juni heeft paus Benedictus XVI een decreet ondertekend waarin hij de vroegere Amerikaanse aartsbisschop Fulton J. Sheen (1895-1979) de titel 'eerbiedwaardige dienaar Gods' verleent. Dit is het laatste stadium voorafgaand aan een zaligverklaring.

De eerbiedwaardige dienaar Gods Fulton Sheen werd in 1951 tot bisschop gewijd, was jarenlang hulpbisschop van New York en later bisschop van Rochester. Hij schreef vele boeken, artikelen en columns, en genoot grote populariteit door zijn radio- en televisieshows, met meer dan 30 miljoen kijkers en luisteraars.

In de volgende video spreekt de aartsbisschop op een bijzondere manier over het sacrament van de biecht. Met humor en bevlogenheid legt hij uit waarom dit sacrament zo belangrijk is.

24 juni 2012

Beeldverslag eerste H. Mis door diocesaan neomist Patrick Kuis

Tot in de puntjes voorbereid.

Confiteor: Hoe dichter bij God, hoe dieper ik buig.

"Mijn Heer en mijn God."

Wie de jeugd heeft...
Domine, non sum dignus ut interes sub tectum meum.

Het geschenk van de parochie: een paars kazuifel met toebehoren, voor de Advent en vastentijd... en voor
het laatste Requiem van de neomist: zijn eigen Requiem.

Neomist Patrick Kuis, afkomstig uit het bisdom 's-Hertogenbosch, omringd door familie
(links: zijn zuster, rechts: zijn moeder).

En ten slotte een video van de slotprocessie van de H. Mis:

20 juni 2012

Zondag 24 juni: Eerste H. Mis door neomist Patrick Kuis

Op 6 november 2011 vierde kardinaal Raymond Burke (links) een potificale Hoogmis in onze kerk. Patrick Kuis (rechts)
was in die Mis subdiaken.

Zondag 24 juni viert de Kerk het hoogfeest van de geboorte van de heilige Johannes de Doper. Het belooft voor onze parochie een bijzondere dag te worden, want neomist (pasgewijd priester) Patrick Kuis zal om 11.00 uur zijn eerste heilige Mis in onze kerk opdragen.

Patrick is op zaterdag 2 juni jl. door de bisschop van 's-Hertogenbosch tot priester gewijd in een volle Sint-Janskathedraal. Hij heeft de afgelopen jaren bij verschillende gelegenheden in onze kerk geassisteerd, eerst als subdiaken en later als diaken tijdens de Mis.

Toen de paters van onze kerk enkele jaren geleden zijn begonnen met het leren van de Tridentijnse Mis aan collega-priesters, bestond er ook belangstelling vanuit het bisdom 's-Hertogenbosch. Daarbij waren ook priesterstudenten uit dat bisdom betrokken, onder wie Patrick. Nu zal hij - als priester - zelf de heilige Mis in de buitengewone vorm opdragen, geassisteerd door diaken en subdiaken.

Zondag 24 juni - 11.00 uur

16 juni 2012

De nieuwe evangelisatie en de heilige Liturgie

Mgr Athanasius Schneider, hulpbisschop van Karachanda (Kazachstan).

De Parijse vereniging Réunicatho, die kort na het motu proprio 'Summorum Pontificum' is ontstaan, hield op 15 januari 2012 haar vierde bijeenkomst, gericht op de katholieke eenheid. Eregast van de conferentie, mgr Athanasius Schneider (foto), hield een toespraak met als thema 'de buitengewone vorm (van de liturgie) en de nieuwe evangelisatie'. Hierin stelt (zie onder III) mgr Schneider 'de vijf wonden' van de huidige liturgie op. Mgr Schneider, hulpbisschop van het aartsbisdom van de heilige Maria van Astana en secretaris van de Rooms-katholieke bisschoppenconferentie in Kazachstan, is de auteur van Dominus Est (Het is de Heer - in Nederland uitgegeven door uitgeverij De Boog), overwegingen van een bisschop van Centraal-Azië over de heilige communie.

I. Onze blik naar Christus richten

Om correct te kunnen spreken over een nieuwe evangelisatie is het noodzakelijk om eerst onze blik te richten op Hem Die de ware verkondiger is, namelijk onze Heer en Zaligmaker Jezus Christus, het mensgeworden Woord van God. De Zoon van God kwam op deze aarde om boete te doen en de grootste zonde, de zonde bij uitstek, goed te maken. Deze zonde van de mensheid bij uitstek bestaat uit de weigering God te aanbidden, door te weigeren Hem de eerste plaats, de ereplaats, toe te kennen. Deze zonde van de kant van de mens bestaat erin geen aandacht te schenken aan God, in het geen gevoel meer hebben voor de maat der dingen, of zelfs geen gevoel voor wat relevant is met betrekking tot God en tot de verering die Hem toekomt, in het God niet willen zien, in het niet willen knielen voor God.


Bij een dergelijke houding is de incarnatie van God een belemmering met als gevolg dat Gods werkelijke tegenwoordigheid in het eucharistisch mysterie eveneens een belemmering is, de centrale plaats van de eucharistische aanwezigheid van God in onze kerken is dan een belemmering. Inderdaad, de zondige mens wil de centrale plaats voor zichzelf, zowel binnen de kerk of tijdens de heilige Mis, hij wil gezien worden, hij wil worden opgemerkt.

Om die reden wordt de eucharistische Jezus, de mensgeworden God, aanwezig in het tabernakel onder de eucharistische gedaante, veronachtzaamd. Zelfs de afbeelding van de Gekruisigde gekeerd naar het volk in het midden van het altaar tijdens de viering is een belemmering, want het zou het zicht op de priester kunnen wegnemen. Daarom is het beeld van de Gekruisigde in het midden van het altaar evenals de eucharistische Jezus in het tabernakel, eveneens geplaatst in het midden van het altaar, een belemmering. Bijgevolg worden kruis en tabernakel naar de zijkant verplaatst. Tijdens de Mis moet de gemeenschap te allen tijde het gezicht van de priester kunnen zien en hij schept er behagen in zichzelf letterlijk in het midden van het Gods huis te plaatsen. Als mogelijkerwijs de eucharistische Jezus nog in Zijn tabernakel in het midden van het altaar is gelaten, omdat het Ministerie van Historisch Monumenten - zelfs in een atheïstisch regime - verboden heeft het te verplaatsen in verband met het behoud van het artistieke erfgoed, aarzelt de priester vaak niet gedurende de gehele Mis Hem de rug toe te keren.

Hoe dikwijls hebben goede en trouwe aanbidders van Christus in hun eenvoud en nederigheid uitgeroepen: "God zegene u, Ministerie van Historisch Monumenten! U heeft ons tenminste nog Jezus in het centrum van onze kerk gelaten."

II. De Mis is bedoeld om eer aan God te geven, niet aan de mensen

Alleen op basis van aanbidding en verheerlijking van God kan de Kerk adequaat het woord der waarheid verkondigen, dat wil zeggen, evangeliseren. Voordat de wereld ooit Jezus, het mensgeworden Woord, hoorde prediken en het Koninkrijk Gods verkondigen, aanbad Hij dertig jaar in alle rust. Dit blijft voor immer de wet voor het leven en handelen van de Kerk en geldt voor alle geloofsverkondigers. "De wijze waarop met de liturgie wordt omgegaan, bepaalt het lot van het geloof en van de Kerk", aldus kardinaal Ratzinger, onze huidige paus Benedictus XVI. Het Tweede Vaticaans Concilie wilde de Kerk eraan herinneren welke realiteit en welk handelen de eerste plaats in haar leven moesten innemen. Daarom was het eerste document van het Concilie gewijd aan de liturgie. Het Concilie geeft ons de volgende principes: in de Kerk en dus in de liturgie moet het menselijke gericht zijn op het goddelijke en daaraan ondergeschikt zijn; evenzeer het zichtbare op het onzichtbare, het handelen op de contemplatie, het heden op de toekomstige woonplaats die wij nastreven (zie Sacrosanctum Concilium, 2). Volgens de leer van het Tweede Vaticaans Concilie deelt onze aardse liturgie de voorsmaak van de hemelse liturgie van de heilige stad Jeruzalem (ibid. 2).

Alles met betrekking tot de liturgie van de Heilige Mis moet dus dienen om duidelijk de werkelijkheid van Christus' offer uit te drukken, namelijk de gebeden van aanbidding, van dankzegging, van boetedoening en van smeking door de eeuwige Hogepriester aan zijn Vader aangeboden.

De ritus en elk detail van het Heilig Misoffer moeten zich concentreren op de verheerlijking en aanbidding van God door te volharden in het centraal stellen van Christus' tegenwoordigheid, hetzij in het teken en de afbeelding van de Gekruisigde, hetzij in Zijn eucharistische aanwezigheid in het tabernakel en vooral op het moment van de consecratie en van de heilige communie. Hoe meer dit wordt geëerbiedigd, hoe minder de mens centraal staat in de viering, hoe minder de viering eruit ziet als een in zichzelf gesloten cirkel. In plaats daarvan strekt zij zich meer uit naar Christus als in een processie op weg zijn naar Hem met aan het hoofd de priester; zo'n liturgische processie zal meer een reële afspiegeling zijn van het offer van aanbidding van de gekruisigde Christus; de vruchten die voortvloeien uit Gods verheerlijking ontvangen in de zielen van de aanwezigen zullen rijker zijn, God zal hen meer erkennen.

Hoe meer de priester en de gelovigen in de Missen vol vertrouwen Gods glorie zoeken in plaats van die van de mensen en zij er niet naar zoeken om elkaars eer te verkrijgen, des te meer zal God hen schenken dat hun ziel intenser en vruchtbaarder zal delen in de glorie en eer van Zijn goddelijk leven.

Op talrijke plaatsen op aarde zijn er tegenwoordig veel vieringen van de heilige Mis waarover men zou kunnen zeggen, als een omkering van psalm 113, 9: "Aan ons, Heer, aan onze naam komt de eer toe". Op dergelijke vieringen passen Jezus' woorden: "Hoe zou u tot geloof kunnen komen, wanneer het u te doen is om de eer die u van elkaar ontvangt en u de eer niet zoekt die komt van God alleen?" (Joh. 5, 44).

III. De zes uitgangspunten van de liturgische hervorming

Het Tweede Vaticaans Concilie stelde de volgende uitgangspunten voor met betrekking tot een liturgische hervorming:

1. Tijdens de liturgieviering moet het menselijke, het tijdelijke, en het handelen gericht zijn op het goddelijke, het eeuwige, en daaraan ondergeschikt het zichtbare aan het onzichtbare, de actie aan de contemplatie (Sacrosanctum Concilium, 2).

2. Tijdens de liturgieviering zal het besef dat de aardse liturgie deelt in de hemelse liturgie moeten worden aangemoedigd (Sacrosanctum Concilium, 8).

3. Er mag absoluut geen innovatie, dus geen nieuwe creatie van liturgische riten zijn, vooral in de riten van de Mis, tenzij deze door een werkelijk en duidelijk nut voor de Kerk worden vereist, waarbij men er op dient te letten dat de nieuwe vormen als het ware organisch voortkomen uit de reeds bestaande vormen. (Sacrosanctum Concilium, 23).

4. De riten van de Mis moet zodanig zijn dat zij het heilige duidelijker tot uitdrukking brengen. (Sacrosanctum Concilium, 21).

5. Latijn moet worden bewaard in de liturgie, vooral in de heilige Mis (Sacrosanctum Concilium, 36 en 54).

6. Gregoriaans heeft een ereplaats in de liturgie (Sacrosanctum Concilium, 116).

De concilievaders zagen hun voorstellen voor de hervorming als de voortzetting van de hervorming van de heilige Pius X (Sacrosanctum Concilium 112 en 117) en van de dienaar Gods Pius XII; ja, in de liturgische constitutie is het de encycliek Mediator Dei van Pius XII die zeer vaak wordt geciteerd.

Onder anderen liet paus Pius XII de Kerk een belangrijk uitgangspunt na betreffende de leer over de heilige liturgie, namelijk de veroordeling van wat genoemd wordt liturgisch archeologisme. Haar ideeën vallen grotendeels samen met die van de Jansenistische en protestants-georiënteerde synode van Pistoia (zie Mediator Dei, 63-64). In feite doen ze denken aan het theologisch gedachtegoed van Maarten Luther.

Om die reden veroordeelde het Concilie van Trente reeds protestants liturgische ideeën, in het bijzonder de overdreven nadruk op de maaltijdgedachte in de heilige Mis ten nadele van het offerkarakter en de afschaffing van eenduidige tekenen van sacraliteit als een uitdrukking van het mysterie van de liturgie (zie Concilie van Trente, sessie 22).

De leerstellige verklaringen van het Magisterium met betrekking tot de liturgie, zoals in dit geval die van het Concilie van Trente en van de encycliek Mediator Dei en die tot uitdrukking komen in een eeuwenoude, of zelfs millennia-oude liturgische praxis, deze verklaringen, zeg ik, maken deel uit van dat element van de heilige Traditie dat men niet kan loslaten zonder ernstige geestelijke schade. Vaticanum II ging verder met deze leerstellige verklaringen over de liturgie, zoals men kan zien door het lezen van de algemene grondbeginselen van de goddelijke eredienst in de liturgische constitutie Sacrosanctum Concilium.

Als voorbeeld van een concrete fout in het denken en handelen in het liturgisch gebeuren, noemt paus Pius XII het voorstel om het altaar de vorm van een tafel te geven (Mediator Dei 62). Als paus Pius XII al het tafelvormige altaar afwees, dan kan men zich voorstellen hoeveel te meer hij het voorstel voor een viering rond een tafel "versus populum" zou hebben afgewezen.

Wanneer Sacrosanctum Concilium leert dat in de liturgie bezinning prioriteit heeft en dat de hele viering gericht moet zijn op de hemelse geheimen (ibid. 2 en 8), is het getrouw in navolging van de volgende verklaring van het Concilie van Trente: "En aangezien het de aard van de mens is dat hij zonder externe hulp niet gemakkelijk kan worden gebracht tot de meditatie van het goddelijke, daarom heeft onze Moeder de heilige Kerk bepaalde riten ingesteld, namelijk zo dat bepaalde zaken in de Mis zachtjes en andere luid worden uitgesproken. Zij heeft bovendien ceremonies in gebruik genomen, zoals symbolische zegeningen, licht, wierook, gewaden en vele andere gelijkaardige zaken, afgeleid van een apostolische discipline en traditie, waarbij zowel de luister van dit grote offer zou kunnen worden aanbevolen en de geest van de gelovigen worden geprikkeld door die zichtbare tekenen van religie en vroomheid, tot de contemplatie van deze meest sublieme zaken, die verborgen zijn in dit offer." (Session 24, hfst. 5).

De gezaghebbende leer van de Kerk zoals hierboven geciteerd, in het bijzonder in Mediator Dei, werd met zekerheid erkend door de concilievaders als volledig geldig. Daarom moet de leer volledig geldig blijven voor alle kinderen van de Kerk ook vandaag nog.

IV. De vijf wonden van het liturgisch mystieke lichaam van Christus

In de brief aan alle bisschoppen van de katholieke Kerk die Benedictus XVI stuurde op 7 juli 2007 gelijk met het motu proprio Summorum Pontificum, legde de Paus de volgende belangrijke verklaring af: "In de geschiedenis van de liturgie is er groei en vooruitgang maar geen breuk. Wat voor vorige generaties heilig was, blijft heilig en groots voor ons." Door dit te zeggen sprak de Paus het fundamentele uitgangspunt betreffende de liturgie uit dat het concilie van Trente, paus Pius XII en het Tweede Vaticaans Concilie steeds hadden geleerd.

Als we onbevooroordeeld en objectief kijken naar de liturgische praktijk van de overgrote meerderheid van kerken in de katholieke wereld waar de gewone vorm van de Romeinse ritus wordt gebruikt, kan niemand in eerlijkheid ontkennen dat de zes voornoemde liturgische principes van Vaticanum II nooit of nauwelijks zijn gerespecteerd, ondanks de onjuiste bewering dat dit de liturgische praktijk is die het Tweede Vaticaans Concilie wenste. Er is een zeker aantal concrete aspecten van de huidige heersende liturgische praktijk in de gewone ritus die een ware breuk vormen met een onveranderlijke en millenniumoude liturgische praktijk.

Hiermee bedoel ik de vijf liturgische gebruiken die ik in het kort zal noemen; zij kunnen worden aangeduid als de vijf wonden van het liturgisch mystieke lichaam van Christus. Het zijn wonden want ze komen neer op een gewelddadige breuk met het verleden, omdat zij het offerkarakter (dat in feite het centrale en essentiële karakter van de Mis is) bagatelliseren en de maaltijdgedachte naar voren schuiven. Dit alles vermindert de uiterlijke tekenen van de goddelijke aanbidding, want het doet de hemelse en eeuwige dimensie van het mysterie in veel mindere mate naar voren komen.

De vijf wonden (behalve de nieuwe offerandegebeden) nu zijn die welke niet zijn voorzien in de gewone vorm van de ritus van de Mis, maar die op betreurenswaardige wijze in praktijk zijn gebracht.

1. De eerste en meest voor de hand liggende wonde is de viering van het Misoffer waarin de priester met zijn gezicht naar de gelovigen staat, vooral tijdens de Canon en de Consecratie, het hoogste en heiligste moment van de aanbidding welke God toekomt. Deze uiterlijke vorm komt uit de aard der zaak meer overeen met de manier waarop iemand voor de klas staat of aan een maaltijd deelneemt. We zitten in een gesloten cirkel. En deze vorm conformeert zich absoluut niet met het moment van gebed, nog minder met die van aanbidding. En Vaticanum II heeft deze vorm echter geenszins gewild, noch is ze ooit aanbevolen door het leergezag van de pausen sinds het Concilie.

Paus Benedictus schreef in het voorwoord van het eerste deel van zijn verzamelde werken: "Het idee dat de priester en het volk in gebed naar elkaar moeten kijken, is pas ontsproten in de moderne tijd en is volledig vreemd is aan het klassieke christendom. Feitelijk richten de priester en het volk hun gebed niet tot elkaar, maar richten ze zich samen tot de ene Heer. Om die reden kijken ze tijdens het gebed in dezelfde richting, ofwel naar het oosten als het kosmische symbool van de terugkeer van de Heer, of waar dit niet mogelijk is, naar een beeld van Christus in de absis, in de richting van een kruis, of gewoon naar boven."

De vorm van de viering waarin allen hun blik keren in dezelfde richting (conversi ad orientam, ad Crucem, ad Dominum) wordt zelfs vermeld in de rubrieken van de nieuwe ritus van de Mis (zie Ordo Missae, 25, 133, 134). De zogenaamde 'versus populum viering' komt in ieder geval niet overeen met de denkbeelden over de heilige Liturgie, zoals vermeld in de verklaring van Sacrosanctum Concilium, 2 en 8.

2. De tweede wonde is de communie in de hand die nu bijna over de hele wereld is verspreid. Niet alleen werd deze manier van ontvangen van de heilige communie op geen enkele wijze genoemd door de concilievaders van Vaticanum II, maar werd in feite geïntroduceerd door een aantal bisschoppen in ongehoorzaamheid aan de Heilige Stoel en in weerwil van de negatieve meerderheid van stemmen door de bisschoppen in 1968. Paus Paulus VI legitimeerde het pas later, met tegenzin, en onder bepaalde voorwaarden.

Sinds Sacramentsdag 2008 deelt paus Benedictus XVI de communie aan de neergeknielde gelovigen op hun tong uit, zowel in Rome als ook in alle plaatselijke kerken die hij bezoekt. Hij laat zo dus aan de gehele Kerk een duidelijk voorbeeld zien van praktisch leergezag in een liturgische kwestie. Aangezien de gekwalificeerde meerderheid van de bisschoppen drie jaar na het Concilie de communie in de hand weigerde als iets schadelijk, hoeveel te meer zouden de concilievaders dat hebben gedaan!

3. De derde wonde is de nieuwe offerandegebeden. Ze zijn een geheel nieuwe creatie en zijn nooit gebruikt in de Kerk. Ze drukken minder het mysterie van het kruisoffer uit en benadrukken meer de maaltijdgedachte; ze herinneren aan de gebeden van de joodse sabbatmaaltijd. In de meer dan duizend jaar oude traditie van de Kerk, zowel in Oost en West, zijn de offerandegebeden altijd uitdrukkelijk gericht geweest op het mysterie van het Kruisoffer. Zie bijvoorbeeld Paul Tirot, Histoire des prières d'offertoire dans la Liturgie romaine du VIIème au XVIème siècle (Rome, 1985). Het lijdt geen twijfel dat een dergelijke volstrekt nieuwe creatie in tegenspraak is met de duidelijke formulering van het Tweede Vaticaans Concilie: "Innovationes ne fiant. . . novae formae ex formis iam exstantibus organice crescant" (Sacrosanctum Concilium, 23).

4. De vierde wonde is het totaal verdwijnen van het Latijn in de overgrote meerderheid van H.H. Missen in de gewone vorm in alle katholieke landen. Dit is een directe inbreuk op de besluiten van Vaticanum II.

5. De vijfde wonde is de uitoefening van de liturgische functies van lector en acoliet door vrouwen, alsmede het uitoefenen van deze functies in lekenkleding waarbij men tijdens de heilige Mis het priesterkoor opkomt rechtstreeks vanuit de ruimte die voorbehouden is aan de gelovigen. Deze gewoonte heeft nooit bestaan in de Kerk of is in ieder geval nooit gewenst. Ze verleent aan de viering van de katholieke Mis het uiterlijk karakter van informaliteit, het karakter en de stijl van een nogal profane samenkomst. Het tweede concilie van Nicea verbood al in 787 deze praktijken toen het de volgende canon vastlegde: "Als iemand niet gewijd is, is het hem niet toegestaan om de lezing te doen vanaf de ambo tijdens de heilige liturgie" (can.14). Deze norm is onophoudelijk gevolgd in de Kerk. Alleen subdiakens en lectoren mochten de lezing doen tijdens de Misliturgie. Als lectoren en acolieten ontbreken, kunnen mannen of jongens in de liturgische gewaden dit doen, geen vrouwen, aangezien het mannelijke geslacht symbool staat voor de laatste schakel naar de lagere wijdingen voorafgaand aan de niet-sacramentele wijding van de lectoren en acolieten.

De teksten van Vaticanum II noemen nergens het afschaffen van de lagere wijdingen en van het subdiaconaat of de invoering van nieuwe bedieningen. In Sacrosanctum Concilium nr. 28 maakt het Concilie een onderscheid tussen de bedienaar en de gelovige tijdens de liturgieviering en bepaalt dat ieder slechts datgene mag doen wat hem uit de aard der zaak toekomt. Nr. 29 noemt de "ministrantes", dat zijn de misdienaars die niet gewijd zijn. In tegenstelling tot hen die overeenkomstig de juridische termen in die tijd, de "ministri," zijn, dat wil zeggen zij die een wijding hebben ontvangen hetzij de hogere of de lagere.

V. Het motu proprio: een einde maken aan de breuk in de liturgie

In het motu proprio Summorum Pontificum, bepaalt paus Benedictus XVI dat de twee vormen van de Romeinse ritus met hetzelfde respect moeten worden beschouwd en behandeld, omdat de Kerk dezelfde blijft vóór en na het Concilie. In de begeleidende brief bij het motu proprio, wenst de Paus dat de twee vormen elkaar wederzijds verrijken. Verder wenst hij dat de nieuwe vorm in staat moge zijn, krachtiger dan tot dusver het geval was, de sacraliteit aan te tonen welke veel mensen aantrekt in het vroegere gebruik."

Vier van de liturgische wonden of ongelukkige praktijken (de viering 'versus populum', de communie in de hand, het totaal loslaten van het Latijn en van het gregoriaans en het toelaten van vrouwen voor de bediening als lector en acoliet), hebben op zich niets te maken met de gewone vorm van de Mis en zijn bovendien in strijd met de liturgische principes van het Tweede Vaticaans Concilie. Als er een einde aan deze praktijken zou worden gemaakt, zouden we weer terug zijn bij de ware leer van Vaticanum II. Dan zouden de twee vormen van de Romeinse ritus (vetus ordo en novus ordo) veel dichter bij elkaar komen, zodat er, in ieder geval uiterlijk, geen sprake zou zijn van een breuk tussen beide en dus ook geen breuk tussen de Kerk van vóór en na het Concilie.

Wat betreft de nieuwe offerandegebeden zou het wenselijk zijn dat de H. Stoel ze vervangt door de overeenkomstige gebeden van de buitengewone vorm, of althans het gebruik ervan ad libitum (naar keuze) toe te staan. Op deze wijze zou de breuk tussen de twee vormen niet alleen uiterlijk maar ook innerlijk worden vermeden. Een breuk in de liturgie is precies wat de concilievaders niet wilden. De verslagen van het Concilie getuigen ervan, want gedurende de tweeduizend jaar liturgiegeschiedenis is er nooit een liturgische breuk geweest en kan er derhalve nooit zijn. Daarentegen moet er continuïteit zijn, zoals dat ook hoort bij het Leergezag om ononderbroken te zijn.

De vijf wonden van het liturgisch lichaam van de Kerk die ik genoemd heb, smeken om genezing. Ze staan voor een breuk die men kan vergelijken met de ballingschap in Avignon. Het bestaan van zo'n scherpe breuk in het tot uitdrukking brengen van het leven van de Kerk is verre van onbelangrijk – in het verleden de afwezigheid van de pausen weg van Rome, heden ten dage de zichtbare breuk tussen de liturgie van vóór en na het Concilie. Deze situatie smeekt voorwaar om genezing.

Daarom hebben we vandaag de dag behoefte aan nieuwe heiligen, een of meerdere Catharina's van Siëna. We hebben de "vox populi fidelis" (stem van het gelovige volk) nodig die de afschaffing van deze liturgische breuk eist. De tragedie in dit alles is dat, zowel nu als in de tijd van de ballingschap in Avignon, een overgrote meerderheid van de geestelijkheid, vooral in de hogere gelederen, tevreden is met deze breuk.

Alvorens we effectieve en blijvende vruchten kunnen verwachten van de nieuwe evangelisatie, moet er eerst een proces van bekering op gang komen binnen de Kerk. Hoe kunnen we van anderen vragen zich te bekeren, terwijl onder hen die hiertoe oproepen nog geen geloofwaardige bekering tot God, noch innerlijk, noch uiterlijk, heeft plaatsgevonden. Het Misoffer, het offer van aanbidding van Christus, het grootste mysterie van het geloof, de meest verheven daad van aanbidding wordt gevierd in een gesloten cirkel waar mensen elkaar aankijken.

Wat ontbreekt is de 'conversio ad Dominum'(het zich naar God keren). Dit is zowel uiterlijk als fysiek noodzakelijk. Omdat de gelovigen de communie staande ontvangen en bovendien zoals ander voedsel in hun handen nemen, met hun vingers vastpakken en zelf in hun mond stoppen, wordt Christus in de liturgie behandeld alsof Hij God niet is en worden Hem geen duidelijke uiterlijke tekenen van de aanbidding geschonken welke alleen God toekomen. Er is hier sprake van een soort eucharistisch Arianisme of semi-Arianisme.

Een van de noodzakelijke voorwaarden voor een vruchtbare nieuwe evangelisatie moet het getuigenis van de hele Kerk in de openbare eredienst zijn. Ze zou tenminste deze twee aspecten van de Goddelijke Eredienst acht moeten nemen:

1. Laat de heilige Mis over de hele wereld gevierd worden, zelfs in de gewone vorm, in een innerlijk en daarom noodzakelijkerwijs ook uiterlijk 'conversio ad Dominum' (gekeerd zijn naar de Heer).

2. Laten de gelovigen tijdens de heilige communie voor Christus knielen, zoals de heilige Paulus vraagt wanneer hij de naam en de persoon van Christus noemt (Phil. 2,10), en laten ze Hem ontvangen met de grootste liefde en het grootst mogelijke respect, zoals dat Hem, de ware God, toekomt.

Gode zij dank heeft Benedictus XVI twee concrete maatregelen genomen om het proces van een terugkeer uit de liturgische ballingschap van Avignon aan te vangen, te weten het motu proprio Summorum Pontificum en de herinvoering van de traditionele communieritus.

Er is nog veel gebed nodig, wellicht ook voor een nieuwe heilige Catharina van Siëna, om verdere stappen te ondernemen de vijf wonden op het liturgisch en mystiek lichaam van de Kerk te helen en om God in de liturgie te aanbidden met die liefde, dat respect, met dat gevoel voor het verhevene hetgeen altijd al het kenmerk van de Kerk en van haar leer is geweest.

Met name in het Concilie van Trente, van paus Pius XII in zijn encycliek Mediator Dei, van het Tweede Vaticaans Concilie in haar constitutie Sacrosanctum Concilium en van paus Benedictus XVI in zijn theologie betreffende de liturgie, in zijn liturgisch leergezag en in het hierboven genoemde motu proprio komt die leer tot uitdrukking.

Niemand kan evangeliseren, tenzij hij eerst aanbeden heeft, of beter nog, tenzij hij voortdurend aanbidt en God, de eucharistische Christus, echt prioriteit geeft in zijn wijze van vieren en in alles van zijn leven. Inderdaad, om kardinaal Joseph Ratzinger te citeren: "Het lot van het geloof en van de Kerk wordt bepaald door de wijze waarop de liturgie wordt behandeld."

Bisschop Athanasius Schneider,
Réunicatho, 15 januari 2012

(Vertaling door A.F.M. de la Porte, secretaris van de Stichting Sint-Agneskerk Amsterdam)

10 juni 2012

Preek voor de tweede zondag na Pinksteren

Vandaag werden wij vereerd met het bezoek van de zeereerwaarde pater Louis Baudon de Mony FSSP. Hij kwam naar Amsterdam om de gelovigen bij de Sint-Agneskerk te bedanken voor hun bijdrage aan de vastenactie van dit jaar. Eerst droeg hij de Hoogmis op in de kerk, daarna gaf de pater een enthousiaste presentatie van het werk in het missie-apostolaat van de priesterbroederschap Sint Petrus in Colombia.

De foto boven toont de schoolkinderen op de auto van het apostolaat die dit jaar is aangeschaft, mede met het geld van onze vastenactie. De foto onder toont de de leerlingen van de school; hun aantal is in drie jaar gegroeid van 18 naar 70.

Wilt u het missie-apostolaat van de FSSP in Colombia ondersteunen, dan kan dat door een bedrag over te schrijven op rekening 4930515 ten name van kerkbestuur Sint-Agnesparochie onder vermelding van 'apostolaat Colombia'. Reeds met een klein bedrag kunt u zeer veel bewerkstelligen voor de arme bevolking van het dorp waar de FSSP-priesters werkzaam zijn. Vele kleine giften maken een grote!

Epistel
1 Joh. 3, 13-18
Veelgeliefden, wilt u niet verwonderen, als de wereld u haat. Wij weten, dat wij zijn overgebracht van de dood naar het leven, daar wij immers onze broeders beminnen. Wie geen liefde heeft, blijft nog in de dood. Ieder, die zijn broeder haat, is een moordenaar. En gij weet, dat geen moordenaar eeuwig leven in zich draagt. Hieraan hebben wij de liefde van God leren kennen, dat Hij Zijn leven voor ons gegeven heeft; ook wij moeten ons leven geven voor onze broeders. Wie de goederen dezer wereld bezit, en zijn broeder gebrek ziet lijden en niettemin zijn hart voor hem sluit, hoe zou in hem de liefde Gods aanwezig zijn? Mijn kinderkens, laat ons niet beminnen met woorden of met de tong, maar metterdaad en in waarheid.

Evangelie
Lc. 14, 16-24
In die tijd hield Jezus de farizeeën deze gelijkenis voor: Een zeker iemand richtte een groot gastmaal aan, en nodigde er velen uit. En tegen het uur van de maaltijd zond hij zijn dienaar, om aan de genodigden te zeggen, dat zij zouden komen, omdat alles gereed was. Maar eenparig begonnen allen zich te verontschuldigen. De eerste zei hem: Ik heb een landgoed gekocht, en ik moet het noodzakelijk gaan bezichtigen; wees zo goed mij te verontschuldigen. En een ander zei: Ik heb vijf koppel ossen gekocht, en ik ga ze keuren; wees zo goed mij te verontschuldigen. En weer een ander zei: Ik heb een vrouw getrouwd, en daarom kan ik niet komen. De dienaar kwam dan terug, en deelde dit mede aan zijn heer. Toen werd de heer des huizes vertoornd, en hij zei tot zijn dienaar: Ga onmiddellijk naar de pleinen en straten der stad, en breng de armen en gebrekkigen, en de blinden en kreupelen hier binnen. En de dienaar zei: Heer, het is geschied, zoals gij bevolen hebt, en nog is er plaats. Toen sprak de heer tot zijn dienaar: Ga naar de wegen en binnenpaden, en dwing hen binnen te komen; want mijn huis moet vol worden. Maar dit zeg ik u: niemand van deze mannen, die genodigd waren, zal van mijn gastmaal proeven.

Preek
First of all, I would like to thank father Knudsen for giving me this opportunity to visit your community. It is an honour for me to be with you in such a nice church in your beautiful city of Amsterdam.

My little children, let us not love in word nor in tongue, but in deed and in truth.


Dear friends in Christ,

Just after Pentecost, the church gives us to contemplate those beautiful words of the apostle Saint John in his first epistle.
Why? The church has been founded in Pentecost by the reception of the Holy Spirit and this reception has given to the apostles the necessary strength to spread all over the world the good news of the Gospel. People working in publicity or communication and marketing know how important it is to be sure that the heart of the message has been received and understood by the people. Otherwise the communication has not been successful.

After Pentecost, we are at the very beginning of the church: the apostles have to spread over the deepest meaning of the message of Jesus. But what is it? The center of the message is Love. Mt 22, 36: Master, which is the greatest commandment in the Law?
Love the Lord your God with all your heart and with all your soul and with all your mind.
This is the first and more important commandment, the center of Jesus’ message that the apostles have to spread over the world. The words of Saint John are a clear formulation and a practical explanation of Jesus teaching.

Love in deed and in truth means that I have to ask me: What are the needs of my neighbour? What can I do concrete for him? How can I be closer to him? And John answers: share the goods. But not only that, it is much more: I have to give my own life, like our master Jesus Christ did for us. That’s the reason why the Fraternity of Saint Peter has a mission in Colombia.

Dear friends in Christ, I have the grace to work for the Fraternity of Saint Peter and for the Church in a country with many poor people, people working very hard for a miserable salary. Let me tell you that as a priest seeing this Colombian reality makes me reflect on how little we have to complain about.

Dear friends in Christ, the Church is the hope of the poor. And in the village of Anolaima where the Fraternity has now been working for 6 years, the Fraternity is part of the hope of the village.

The village where I am working is very poor. It is in the countryside where no roads are found and where mud and dust are our neighbours. There are a few cars but mainly horses and donkeys for the peasants who farm by hand. The houses are very simple with one bedroom for the whole family and a bed is shared by 2 or 3 children. Some of the children are not able to go to school. They are abandoned by the politicians and by the rich. They lie to them because they don’t care about them. We, on the contrary, because we know that everyone is a member of the body of Christ, created and loved by God since the beginning, we try to serve those populations as much as possible. Caritas urget nos. Charity compels us.

What are the needs? People need to know and to love Jesus Christ and our first mission is to make them know and love Him. That’s why they need good witnesses of Jesus Christ and this is the first help I ask you: pray for us to be the good instruments that God needs to touch the hearts of these people! We must be holy priests, that means men of prayer… with a total giving of ourselves to our brothers who suffer and hunger for Christ who we can bring through our ministry.

The second need is the education: without education, no future. To respond to these two needs we opened a primary school which has just began its third year. We started our school in our house with 18 children and now we have 70 children. The growth is exponential and we really need a school building. A real catholic school is so important. Our aim is to educate good Catholics with an excellent academic level.
We need your help because we must begin construction on a new school building to be able to open grades and increase the number of students.

Another challenge that we have is the sponsorship program that we began for the poorest families. We need sponsors to offer the tuition to those who can’t afford to attend our school. Can you imagine that with only 40 euros you can offer one month of studying in our school? With 400 euros you offer one year! Give me 20 euros and I can offer the bus for a 4 year-old child who lives at a 2 hours walk in the mountains and save him and his mother one hour a walk. Give me 2 euros and this child can have lunch today!

Dear friends in Christ, our mission is your mission too! The Church is missionary in her nature since Pentecost thus it is the task of everyone. The Church is bigger than our parish, bigger than our diocese or our country and we are members of the same body. If a part of the body suffers, it is the whole body which suffers.

Dear friends, God calls us to take part to the mission as at the great supper of the gospel of today. Are we going to respond with generosity or will we say: hold me excused?

Dear friends, we want to belong to those who will take part one day at the supper in the kingdom of heaven. Amen.

Father Louis Baudon de Mony FSSP

De Hoogmis van deze zondag: Opheffing van de Hostie, het Lichaam van Christus.

De Hoogmis van deze zondag: Opheffing van de kelk met het Bloed van Christus.

Pater Louis Baudon de Mony FSSP tijdens zijn presentatie in de grote zaal van de pastorie.

8 juni 2012

Presentatie over FSSP in Colombia

Zondag 10 juni zal de Hoogmis in onze kerk worden opgedragen door pater Louis Baudon de Mony FSSP (foto). Na afloop zal hij in de zaal van de pastorie een presentatie geven over het werk van de priesterbroederschap Sint Petrus in Colombia, waar hij werkzaam is.

Onze kerk heeft dit jaar de vastenactie gehouden voor een project van de FSSP in dit Zuid-Amerikaanse land ten behoeve van straatkinderen. Pater Baudon spreekt Engels, Duits en Frans.

6 juni 2012

Terugblik priesterwijding Patrick Kuis

Na de priesterwijding in de Sint-Janskathedraal in Den Bosch brachten de pasgewijde priesters Geoffrey de Jong (l.)
en Patrick Kuis (r.) samen met hun bisschop, mgr A.L.M. Hurkmans, een bezoek aan de Zoete Lieve Moeder.
[foto: Wim Koopman]


Vanuit Amsterdam was een grote groep op zaterdag 2 juni (Quatertemperzaterdag in het Pinksteroctaaf ) afgereisd
naar de priesterwijding van Patrick Kuis. Nadat hij ieder persoonlijk de neomistenzegen had gegeven,
ging hij in de tuin van het Sint-Janscentrum graag met hen op de foto.
[foto: Livi Ruffle]

5 juni 2012

Beeldverslag Pinksterbedevaart Parijs-Chartres

In het Pinksterweekend van zaterdag 26 tot en met maandag 28 mei liepen vele duizenden pelgrims de oude bedevaartsroute van de Notre Dame in Parijs naar de Notre Dame in Chartres. Hieronder volgt een beeldverslag van deze bedevaart, waaraan ook door enkele gelovigen uit onze kerk werd deelgenomen.






Seminarist en oud-misdienaar van onze kerk Manu als wierookdrager.


Pater J. Berg, generaal-overste van de priesterbroederschap Sint Petrus,
bij de opheffing van de Hostie.


In dit filmpje zijn twee oude bekenden terug te zien:
Seminarist Manu als wierookdrager en pater A. Komorowski tussen de vele priesters.

2 juni 2012

Van de parochie-administrator: Vertrouwen op de goddelijke Voorzienigheid

Beminde gelovigen,

Graag wil ik mijn dank uitspreken aan alle parochianen en andere gelovigen die de pogingen ondersteunen van de priesterbroederschap Sint Petrus om de Sint-Agneskerk verder te dragen en uiteindelijk over te nemen. Ik ben vooral onder de indruk van de ijver waarmee u bidt voor deze intentie, in het bijzonder uw deelname aan de novenenreeks tot Sint Jozef.

Ook de financiële kant van onze actie gaat vooruit, maar toch moet ik u op dat vlak ook mijn teleurstelling bekennen, omdat velen van u zich tot nu toe niet aangesproken voelen of angstig zijn om zich te verplichten.

Aan ons allen wil ik in herinnering brengen dat in het rijk Gods op aarde ons vertrouwen gevestigd moet zijn op de goddelijke Voorzienigheid. Het voortbestaan van ons apostolaat bij deze kerk is van belang voor de heiliging van de zielen. Denken wij aan de bekeringen die de laatste jaren hebben plaatsgevonden, de eerste roeping tot het priesterschap en het hernieuwde leven vanuit de sacramenten dat velen bij ons hebben ontdekt.

Hopende dat wij allen met vernieuwd vertrouwen alles zullen doen dat mogelijk is, wens ik u Gods rijke zegen voor de komende zomertijd!

Pater M. Kromann Knudsen FSSP,
administrator Sint-Agnesparochie